Venetië 2026: schoonheid als vorm van verzet
Om de twee jaar staat de Biënnale van Venetië op mijn agenda. Dit jaar combineerde ik mijn bezoek met de tentoonstelling The Only True Protest Is Beauty van Fondazione Dries Van Noten.
Twee tentoonstellingen met een opvallend gelijkaardige boodschap: in een wereld vol conflicten, onzekerheid en geweld kan schoonheid een vorm van verzet zijn.
Schoonheid als protest
In het prachtige Palazzo Pisani Moretta bracht Fondazione Dries Van Noten kunst, mode en ambacht samen. Een bijzonder diverse tentoonstelling waarin schoonheid veel meer betekent dan iets wat mooi is om naar te kijken.
Sommige werken waren confronterend, zoals die van Peter Buggenhout en Joyce J. Scott. Andere toonden uitzonderlijk vakmanschap of riepen vooral verwondering op, zoals de creaties van Kaori Kurihara, Richard Stipl en Kate MccGwire.
Ook op de 61ste Biënnale van Venetië zag ik die gedachte terug.
De tentoonstelling kreeg de titel In Minor Keys, een verwijzing naar de ingetogen tonen in muziek. Na een vorige editie waarin maatschappelijke thema’s vaak luid en confronterend werden gebracht, voelde deze Biënnale anders aan.
Minder grote statements, meer aandacht voor kwetsbaarheid, verbondenheid en menselijke verhalen.
Opvallend was ook de sterke aanwezigheid van kunstenaars uit Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Kunstenaars die andere culturele perspectieven binnenbrengen en onze vertrouwde westerse kijk op kunst verruimen.
Monumentaal, maar niet bombastisch
Mijn persoonlijke favorieten uitnodigden me uit om langer te kijken.
In het Spaanse paviljoen presenteerde Oriol Vilanova met Los restos een indrukwekkende verzameling postkaarten. Op het eerste gezicht overweldigend, maar wie de tijd neemt, ontdekt de vele kleine verhalen.
Het Nordic Pavilion was voor mij een ander hoogtepunt. In How Many Angels Can Dance on the Head of a Pin? ontstond een bijzondere wisselwerking tussen kunst en architectuur. De installatie was monumentaal, maar door de natuurlijke materialen, gedempte kleuren en het daglicht voelde ze helemaal niet bombastisch aan.


De waarde van menselijke handen
Ook ambacht en culturele herinneringen kregen een belangrijke plaats.
In het Marokkaanse paviljoen gebruikte Amina Agueznay traditionele weeftechnieken in een hedendaagse installatie. Het werk benadrukte de waarde van menselijke handen en kennis die van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Ook in het Indiase paviljoen, Geographies of Distance: Remembering Home, stonden herinneringen, afkomst en verbondenheid centraal.
Een heel andere indruk maakten de schilderijen van Johannes Phokela, die zowel in de Giardini als in het Arsenale te zien waren. Kleurrijk, soms chaotisch en maatschappijkritisch. Met verwijzingen naar Europese meesters zoals Rubens en Bruegel stelt hij onze kijk op geschiedenis en koloniale machtsverhoudingen in vraag.
Niet bepaald ingetogen, maar wel kunst die blijft hangen en schoonheid als verzet.
Een bredere beweging?
Wat me opviel in Venetië, herken ik ook in de interieur- en designwereld.
Na jaren grotere installaties en visueel spektakel groeit de aandacht voor het kleine, het stille, wat eerder ingetogen is. Zie ook Blog Designevents herfst 2026.
Nog meer te ontdekken in Venetië
Naast de Biënnale waren ook The Promise of Change van Michael Armitage in Palazzo Grassi en Dreamers van Erwin Wurm in Palazzo Fortuny een bezoek waard.
En uiteraard kon ik Venetië niet verlaten zonder ook wat interieurarchitectuur te ontdekken. In Il Palazzo Experimental combineerde Dorothée Meilichzon het historische karakter van het gebouw met hedendaagse vormen en kleuren. Cristina Celestino ontwierp de cocktailbar.
Een mooi voorbeeld van hoe erfgoed vandaag niet zomaar gekopieerd, maar op een eigentijdse manier geïnterpreteerd wordt.
Personal Highlights en Pictures










