Designfestivals najaar 2026: minder spektakel, meer betekenis?
Drie designfestivals, drie verschillende ervaringen. Maar één opvallende rode draad: tussen alle creativiteit en experimenten groeit de behoefte aan stilte en eenvoud.
Het najaar staat traditioneel bol van de designevents. Bijna elke stad heeft ondertussen haar eigen festival. Tussen dat enorme aanbod moeten keuzes gemaakt worden.
Dit jaar liet ik de grote namen zoals Dutch Design Week en Maison&Objet links liggen. Ik bezocht drie kleinere evenementen: Lake Como Design Festival, Brussels Design September en Wonder Festival in Kortrijk.
Veel experiment, weinig echte vernieuwing?
Wat me opviel? Designers en studenten blijven experimenteren met nieuwe en gerecycleerde materialen. Interessant, maar echt verrassend vind ik het steeds minder. Ook in de vormgeving zag ik weinig uitgesproken vernieuwing.
Veel ontwerpen bevinden zich op de grens tussen design en kunst. Prachtige objecten, maar vaak conceptueel en moeilijk te vertalen naar producten voor een breder publiek.
De echte kracht van deze festivals zit voor mij steeds vaker in de locaties. Historische gebouwen, verborgen ruimtes en bijzondere architectuur vormen het decor voor hedendaags design. Die combinatie maakt een bezoek vaak interessanter dan de objecten afzonderlijk.
Lake Como Design Festival: de locatie als hoofdrolspeler
Met Villa del Grumello en Villa Saporiti beschikt dit festival over twee uitzonderlijke locaties, met uitzicht op het Comomeer. De tentoonstellingen in de stad vond ik minder overtuigend.
Eén uitzondering: Fine Comune, gepresenteerd door designstudio Nomade in de voormalige Santa Caterinakerk. Een bijzondere plek waar hedendaags design en historische architectuur elkaar versterken.


Brussels Design September: mooie ontdekkingen in een versnipperd aanbod
Brussels Design September blijft voor mij een moeilijk te doorgronden festival. Het programma is erg verspreid en mist overzicht.
Dit jaar bezocht ik Curated van Lionel Jadot in The Mix. Een tentoonstelling met uitgesproken, vaak grillige ontwerpen en bijzonder vakmanschap. De meubels van Dirk Meylaerts sprongen eruit.
Maar het werk dat me het meest bijbleef, was verrassend fragiel: de kunstwerken van Toska Tyszkiewicz, gemaakt met spinnenwebben. Een opvallend contrast met de overvloed aan vormen en materialen rondom.
Wonder Festival Kortrijk: de verrassing van het najaar
Kortrijk draagt niet toevallig de titel UNESCO Creative City of Design. De stad investeert al jaren in architectuur, renovatie en creativiteit. Wonder Festival combineert jong talent met gevestigde namen, op interessante locaties en binnen een overzichtelijk parcours.
Twee werken bleven me bijzonder bij.
Stofwolk van Ann Bonneux: een plek voor stilte, waar nieuwe ideeën ruimte krijgen om te groeien.
En Wat Blijft, een stoel van Louise Deramoudt die uitnodigt om stil te staan bij overleden dierbaren.
Geen spectaculaire objecten, maar ontwerpen die raken door hun eenvoud en betekenis.
Van overvloed naar verstilling?
De designwereld is groot, druk en soms overweldigend geworden. Ook op kleinere festivals voel je dat.
Maar tussen alle experimenten ontdekte ik een interessante tegenbeweging.
Een tentoonstelling in een stille kerk. Fragiele kunstwerken van spinnenwebben. Een plek om te rouwen. Een installatie die ruimte maakt voor nieuwe gedachten..
Het zijn verschillende ontwerpen, maar ze vertellen een gelijkaardig verhaal: in een wereld vol prikkels groeit de behoefte aan rust, eenvoud en betekenis.
Misschien hebben we niet méér design nodig, maar design dat ons helpt om even stil te staan.
Personal Highlights en Pictures






